Είμαι σίγουρη ότι και οι ίδιοι, παρά την εμπειρία τους, θα νιώθουν ανάλογα, αφού έχουν μαθητή μια προσωπικότητα, με πολυδιάστατο έργο εκτεινόμενο από τη διδασκαλία στο ανώτατο επιστημονικό, ακαδημαϊκό επίπεδο ως καθηγητής Οικονομικής Γεωγραφίας και Γεωπολιτικής Θεωρίας, μέχρι την έρευνα, τη συγγραφή, την ποίηση πλέον και τη ζωγραφική.

Η ερασιτεχνική ενασχόληση με την τέχνη ατόμων που διακρίνονται σε άλλους επαγγελματικούς χώρους, δεν είναι πρωτόγνωρη. Εσύ όμως, από τελειομανία ή από πάθος, θέλησες να τη σπουδάσεις, κάτι που δεν μπόρεσες να κάνεις τελειώνοντας τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και έκανες όταν αφυπηρέτησες από το ΕΚΠΑ. Πόσοι παραμένουν πιστοί σε μια τέτοια επιθυμία; Σίγουρα, αυτό αποδεικνύει κάτι περισσότερο από μια γενική καλλιτεχνική ροπή. Ένα απωθημένο, που ούτε ο χρόνος ούτε οι περγαμηνές και η αναγνώριση ατόνησαν;

Η τάση σου να εκπλήσσεις και να «εκτίθεσαι» με τη σιγουριά αυτού που γνωρίζει τι υποστηρίζει, είναι γνωστή. Το ξάφνιασμα και η αμφισβήτηση μου, όταν μου είπες ότι έδωσες εξετάσεις στην ΑΣΚΤ και προετοιμάστηκες με μεγάλη επιμέλεια, θεωρώντας ότι αυτό δεν ήταν παρά ένα αστείο, από αυτά που συνηθίζουμε να λέμε με σοβαρότητα και πειθώ στην ιδιαίτερή μας κοινή πατρίδα, έγινε έκπληξη και θαυμασμός, όταν κατάλαβα ότι ήταν γεγονός. Με άφησε άναυδη, όχι μόνο η αντοχή σου να υποστείς μια δύσκολη διαγωνιστική διαδικασία, αλλά κυρίως η διαπίστωση της αδάμαστης έλξης που ασκούσε τόσα χρόνια σταθερά επάνω σου, η ανάγκη να εκφραστείς με μιαν άλλη γλώσσα, παγκόσμια και τόσο ισχυρή, ώστε να αποτελεί, πυκνωτή του ευγενέστερου και διαχρονικού χαρακτηριστικού της ανθρωπότητας, του Πολιτισμού.

Όντας σήμερα, στην ωριμότητά σου «φοιτητής», παραμένεις ταυτόχρονα Δάσκαλος, διότι όχι μόνον «γηράσκεις αεί διδασκόμενος», αλλά γίνεσαι ο ίδιος παράδειγμα «δια βίου μαθήσεως» και εκπλήρωσης μιας διακαούς επιθυμίας, που δεν σίγασε με αναγνώριση και διακρίσεις, γιατί ήταν αυθεντική. Παράλληλα, με προκλητικό τρόπο καταργείς, την απόσταση μεταξύ κύρους και μαθητείας, εσύ που ο λόγος και οι πράξεις σου, δείχνουν πόσο καλά γνωρίζεις την αναγκαιότητα της θεσμικής ιεραρχίας. Αντιμετωπίζεις την μαθητεία ως πράξη χωρίς τέλος, προσδίδοντας στη γνώση χαρακτήρα «άσκησης στο διηνεκές», για την εμπέδωση αυτού που κάποτε ονομάστηκε Ουμανιστής.

Τώρα αντιλαμβάνομαι καλύτερα, αφού δεν σε γνωρίζω χρόνια, την παράλληλη ενασχόληση σου με τη συγγραφή ενός τόμου, που ερευνά σε βάθος τη σχέση Γεωπολιτικής και Τέχνης. Κατανοώ τον λόγο, μιας έκδοσης 830 σελίδων, όπου αναγνωρίζοντας και εμπλουτίζοντας το ερευνητικό έργο μιας άλλης ερευνήτριας, της Frances Stonor Saunders, μπήκες στη διαδικασία να πληροφορήσεις με τεκμήρια το ελληνικό κοινό ότι η Τέχνη, δεν αντιμετωπίζεται αδιάφορα από την Πολιτική. Αντίθετα, επιστρατεύεται ως «εργαλείο της», διότι η δύναμή της είναι παγκόσμια και δεν είναι τόσο «ήπια» όσο πιστεύει ο κόσμος. Ξέρω ότι έρευνα σου συνεχίζεται και θα ακολουθήσει και άλλο εμβριθέστατο πόνημα, με τη συμμετοχή μαθητών σου.

Σε παρατηρώ τον τελευταίο χρόνο να «ψάχνεσαι» ως εικαστικός, να μελετάς και ν' αλλάζεις «σχολές» προσεγγίζοντας μιαν προσωπική γραφή, πιο ελεύθερος, επιβεβαιώνοντας ότι «ήγγικεν η ώρα» ολοκλήρωσης της μαθητείας σου. Η μετακόμιση σου σε μια περιοχή, αστική, αλλά όχι συμβατική, ίσως συνέβαλε σε αυτό. Ειδικότερα η σειρά «Μεταξουργείο 2025», που πρόσφατα είδα, απαλλαγμένη από την αφηγηματικότητα, επικεντρώνεται στην ύλη: στη δόμηση, το βάρος, την πυκνότητα και το ρυθμό της σύνθεσης και των υλικών. Η εικαστική δουλειά σου σ’ αυτήν την ενότητα δεν είναι αναπαράσταση ενός τόπου, μιας περιοχής. Πρόκειται, αν τη διαβάζω σωστά, για κατασκευασμένα πεδία, όπου ύλη, χρόνος και έλεγχος συγκρούονται και συνυπάρχουν.

Έχεις περάσει από την ζωγραφική ως αφήγηση στην αφαιρετική έκφραση. Επικεντρώνεσαι στη σύνθεση και το υλικό, μετατρέποντας την επιφάνεια, σε πεδίο άσκησης του νου και της ψυχής. Άλλωστε, το υλικό φέρει τη δική του δυναμική και μνήμη και εσύ δείχνεις να θες να την απελευθερώσεις, χωρίς όμως να χάσεις το έλεγχο. Η επιφάνεια λειτουργεί ως πεδίο πίεσης, όπου οι χειρονομίες μειώνονται ελέγχονται και περιορίζονται στο απολύτως αναγκαίο. Τα έργα αυτά δεν περιγράφουν έναν τόπο, γίνονται νοητοί τόποι, που διεκδικούν χρόνο, εγγύτητα και σιωπή. Ο "τόπος" σ' αυτήν την δουλειά, δεν είναι "θέμα", αλλά "ίχνος". Ένα απροσδιόριστο σημείο τομής, της αντι-θε(α)ματικής αλλά κραταιάς αφαίρεσης και της αντι-αισθητικής των αστικών ιζημάτων της καθημερινότητας μας.

Ίσως αυτά τα έργα να αποτελούν, την «χειρο - ποιητική» πρότασή σου για κατανόηση του σημερινού κόσμου, με τα μάτια όχι της λογικής, αλλά της ψυχής. Ίσως να είναι μια προσπάθεια εικαστικής απόδοσης του στίχου του εθνικού μας ποιητή από τον «Πόρφυρα»: … «Ανοιχτά πάντα και άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μου»… Εσύ ξέρεις.